ره آموز

ره آموز. [ رَه ْ ] (نف مرکب ) راه آموز. استاد. راهنما.رهبر. تعلیم دهنده . (از یادداشت مؤلف ) : ره آموز تو اندر کارها روح الامین بادا. فرخی . ره آموز و روزی ده و چاره گر بود این سه مربی پدر را پدر. اسدی . تا چون تو کله دوختن آموختی از ما بر دست و گریبان تو باشیم ره آموز. سوزنی . رجوع به راه آموز شود. ◄ کتابهای گید . (یادداشت مؤلف ).