رنگ باختن

رنگ باختن . [ رَ ت َ ] (مص مرکب ) پریدن رنگ از ترس و بیم . زرد شدن رنگ چهره از ترس . رنگ پریدن . رجوع به رنگ پریدن شود : رنگ می بازد ز نام بوسه یاقوت لبش از اشارت آب می گردد هلال غبغبش . صائب (از آنندراج ). باختم رنگ، شب وصل تو چون روی نمود چهره ام زرد شد از پرتو مهتابی خویش . ناصرعلی (از بهار عجم ).