رعین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رعین . [ رَ ] (ع اِ) گله ٔ اسبان اندک . (ناظم الاطباء). رعیل . (اقرب الموارد). رجوع به رَعیل شود.
رعین . [ رُ ع َ ] (اِخ )قلعه ای در یمن . (ناظم الاطباء) (از قاموس الاعلام ترکی ). نام کاخ محتشمی است در یمن . (از معجم البلدان ).