رضا

رضا. [ رِ ] (اِخ ) یا رضای دهلوی، محمدمحسن، رضا، پسر شیخ محمد شجاع دهلوی، در فرخ آباد هند سکونت گزیده بود. در ادبیات پارسی و تازی دست داشت و شعر می گفت . بیت زیر از اوست : بنده ٔ حسن جمالت بشری نیست که نیست سجده را بر درت افتاده سری نیست که نیست . (از قاموس الاعلام ترکی ). و رجوع به فرهنگ سخنوران و صبح گلشن ص ١٧٥ شود.

رضا. [ رِ ] (اِخ ) یا رضای جوینی، خواجه محمدرضا خلف خواجه ملک وزیر. از گویندگان قرن یازدهم هجری بود.رجوع به روز روشن صص ٢٤٥-٢٤٦ و فرهنگ سخنوران شود.

رضا. [ رِ ] (اِخ ) یا رضا خوانساری . از گویندگان متأخر ایران بود. بیت زیر او راست : چون گلرخان به جانب عشاق رو کنند صد چاک دل به ناز نگاهی رفو کنند. (از قاموس الاعلام ترکی ). و رجوع به صبح گلشن ص ١٧٤ و ١٧٥ و تذکره ٔ نصرآبادی ص ٣٨١ شود.