رصاغ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رصاغ . [ رُ ] (اِخ ) نام جایگاهی است . (از معجم البلدان ). موضعی است . (از منتهی الارب ).
رصاغ . [ رِ ] (ع اِ) رسنی که بدان ستور را بندند. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ) (آنندراج ). رساغ . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). و رجوع به رساغ شود.