رسن تافتن

رسن تافتن . [ رَ س َ ت َ ] (مص مرکب ) رسن تابیدن . ریسمان تافتن . (از آنندراج ). تعویه . (منتهی الارب ). عیل . (تاج المصادر بیهقی ). مَسْد. (دهار) (منتهی الارب ): ز گور تا لب دوزخ بتافتم رسنی زبهر بستن بار گناه بسیارم . سوزنی . ◄ کنایه از فکر بر اصل کردن برای هلاک یا تخریب کسی . (آنندراج ) : خصمت آمد به ته دار ز رفعت طلبی پدر چرخ برایش چه نکو تافت رسن . ظهوری ترشیزی (از آنندراج ). اترار؛ سخت تافتن رسن را. عَبْل ؛ رسن را تافتن . (منتهی الارب ). مَسْد؛ رسن نیک بتافتن . (دهار).