رسن به گردن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رسن به گردن . [ رَ سَم ْ ب ِ گ َ دَ ] (ق مرکب ) رسن در گردن . در گردن طناب انداخته با حالت طاعت و فرمانبرداری و تسلیم : بنواخت به بند کردن او را می برد رسن به گردن او را. نظامی . گر دی گنهی نمود پایم امروز رسن به گردن آیم . نظامی .