رذال
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رذال . [ رُ ] (ع ص، اِ) ناکس و فرومایه . (ناظم الاطباء) (آنندراج ). رذیل . (از اقرب الموارد) (المنجد). ◄ بلایه از هر چیزی . ج، اَرْذِلة. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ آنکه بهتر وجَیّد آنرا گرفته باشند. (از منتهی الارب ) (از آنندراج ). آنچه جَیّد و نیک آن برگزیده شود. رُذالة. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). و رجوع به رُذالة شود. ◄ ج ِ رَذْل و آن جمع شاذّ است . (از ذیل اقرب الموارد) (از متن اللغة). ج ِ رَذْل . (المنجد).
رذال . [ رُذْ ذا ] (ع ص، اِ) ج ِ رَذْل . (منتهی الارب ).
رذال . [ رِ ] (ع ص، اِ) ج ِ رَذیل . (ناظم الاطباء) (المنجد).