راضی قزوینی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
راضی قزوینی . [ ی ِ ق َزْ ] (اِخ ) سید راضی قزوینی . فرزند سید صالح بن مهدی بن رضا حسینی قزوینی نجفی . که با پدرش ساکن بغداد بود و خود پیش از پدر پیرش بسال ١٢٨٧ هَ . ق . در مسافرت تبریز در آن شهر درگذشت . او از شعرای مشهور عصر خود بود. برخی از اشعار او در «المجموع الرائق » تألیف محمد صادق آل بحرالعلوم دیده شد. آثار او در مجموعه ها پراکنده بود، شیخ محمدبن شیخ طاهر سماوی دانشمند معاصر آن را گرد آورده و در دوبخش (تخمیسات - قصاید) تدوین کرده و دیباچه ٔ مفصلی بر آن نگاشته است . (از الذریعة ج ٩ قسم دوم ص ٣٤٨).