ذبذبه
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(~.) [ ع. ذبذبة ]<BR>۱- (مص ل.) جنبیدن چیزی که در هوا آویخته باشد.<BR>۲- (مص م.) جنبانیدن، حرکت دادن.<BR>۳- (اِمص.) جنبش.<br>
فرهنگ فارسی معین
(~.) [ ع. ذبذبه ] ۱- (مص ل.) جنبیدن چیزی که در هوا آویخته باشد. ۲- (مص م.) جنبانیدن، حرکت دادن. ۳- (اِمص.) جنبش.
(ذَ ذَ بَ یا بِ) [ ع. ذبذبه ] ۱- (مص ل.) دو دلی کردن، تردد داشتن. ۲- (مص م.) دو دل کردن کسی را در کاری. ۳- (اِمص.) دودلی، تردد.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ذبذبة. [ ذَ ذَ ب َ] (ع مص ) تَرَدّد. دودلی . دودلی کردن . تذَبذُب . ◄ دودل کردن کسی را در کاری . ◄ جنبیدن چیزی که آویخته باشد در هوا. ناویدن چیزی درواو آونگان یعنی جنبیدن آن . ◄ جنبش . تحرک . ◄ حمایت همسایه و اهل . ◄ رنجانیدن کسان را. ◄ جنبانیدن . حرکت دادن .
ذبذبة. [ذَ ذَ ب َ ] (ع اِ) نرّه . شرم مرد. ذبذَب . ◄ زبان . ◄ خانه . ◄ چیزی که به هودج آویزند زینت را. منگوله ٔ هودج . ج، ذباذِب .