دوچهار

دوچهار. [دُ چ َ / چ ِ ] (اِ مرکب ) دچار. دوچار. ملاقات ناگهانی و بدون انتظار. (ناظم الاطباء) (از آنندراج ) (از انجمن آرا). به معنی دوچار است . (از فرهنگ جهانگیری ). ♦ دوچهار زدن ؛ دوچار زدن یکدیگر را. پیش باز آمدن . (فرهنگ اوبهی ). رجوع به ترکیب دوچار زدن شود. ♦ دوچهار شدن ؛ دوچار شدن . دچار شدن . ملاقات و بهم رسیدن به طور ناگهانی : درمیان راه بوزنه ای با او دوچهار شد چون چشم او بر شیر افتاد خدمت کرد. (سندبادنامه ص ٢٢٢). رجوع به ترکیب دوچار شدن در ذیل دوچار شود.