دوبیننده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دوبیننده . [ دُ ن َن ْ دَ / دِ ] (نف مرکب ) که دو بیند. کج بین . کلاژه . کاژ. دوبین . احول . لوچ . (یادداشت مؤلف ). رجوع به دوبین شود. ◄ (اِ مرکب )کنایه از دو چشم است . (یادداشت مؤلف ) : به بینندگان آفریننده را نبینی مرنجان دوبیننده را. فردوسی .