دعاروا

دعاروا. [ دُ رَ ] (ص مرکب ) که بر آن دعا روا شود. مایه ٔ اجابت دعا: درخت دعاروا؛ درخت نظرکرده که بر آن روا شدن دعا را ژنده ها بندند. درختی که برای برآمدن حاجات زنان و عامیان بر وی رکو گره کنند و چون حاجتشان برآید آن گره بگشایند. (یادداشت مرحوم دهخدا) : آویخته زونان ریشه ریشه مانند درخت دعاروا را. سوزنی . و رجوع به حاجت روا شود.