درنشاختن

درنشاختن . [ دَ ن ِ ت َ ] (مص مرکب ) نشاختن . درنشانیدن . درنشاندن . جای دادن : بی اندازه کشتی و زورق بساخت بیاراست لشکر بدو درنشاخت . فردوسی . عماری و بالای هودج بساخت یکی مهد تا ماه را درنشاخت . فردوسی . هیچ نایم همی ز خانه برون گوئیم درنشاختند به لک . آغاجی . ♦ به خوی درنشاختن ؛ به عرق کردن واداشتن . غرق عرق ساختن : چو فغفور چینی بدیدش بتاخت سمند جهنده بخوی درنشاخت . فردوسی . رجوع به این ترکیب ذیل نشاختن شود.