دبوان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دبوان . [ ] (اِخ ) صاحب مجمل التواریخ والقصص گوید نام زنی است از نژاد پیغامبران در دوران آشفتگی قوم بنی اسرائیل . (مجمل التواریخ و القصص ص ١٤١). اما در مآخذ تاریخی و ازآن جمله تاریخ طبری نام وی بصورتهای دبورا و دلوان و دیوار ضبط شده است و صورت صحیح کلمه معلوم نیست .