خوشخویی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خوشخویی . [ خوَش ْ / خُش ْ ] (حامص مرکب ) خوشخوئی . حالت و چگونگی خوشخوی : چو جم دید او را بدان نیکویی بدان خوشزبانی وآن خوشخویی . فردوسی . رجوع به خوشخوی و خوشخو شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خوشخویی . [ خوَش ْ / خُش ْ ] (حامص مرکب ) خوشخوئی . حالت و چگونگی خوشخوی : چو جم دید او را بدان نیکویی بدان خوشزبانی وآن خوشخویی . فردوسی . رجوع به خوشخوی و خوشخو شود.