خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۶۱۹

حن فی روض الهوی قلبی کماناح الحمام قم بتغرید الحمایم و اسقنی کاس المدام خون دل تا چند نوشم باده نوشین بیار تا بشویم جامه جانرا به آب چشم جام باح دمعی فی الفیافی و استشبت لوعتی خیز و آبی بردل پرآتشم ریزای غلام از فروغ شمع رخسارم منور کن روان وز نسیم گلشن وصلم معطر کن مشام فی ضلوعی توقد النیران من شجر النوی فی عیونی توجد الطوفان من ماء الغرام چون برون از باده یاقوت فامم قوت نیست قوت جانم ده ز جام باده یاقوت فام صبحدم دلرا براح روح پرور زنده دار کان زمان از عالم جان می‌رسد دلرا پیام هان فی فرط الاسی مذنبت فی قلبی الاسی غاب فی طول العنا اذغیب عن عینی المنام چون شما را هست دلبر در برو دل برقرار لا تلوموا فی التصابی قلب صلب مستهام گفتم از لعل لب جانان برآرم کام جان ضاع فی روم المنی عمری و ما مکث المرام هر که گردد همچو خواجو کشته شمشیر عشق روضه فردوس رضوانش فرستد والسلام