خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۵۱۷

دامن خرگه برافکن‌ای بت کشمیر سرو قباپوش و آفتاب جهانگیر چهره خوب تو رشک لعبت نوشاد نرگس مستت بلای جادوی کشمیر نقش جمالت نگارخانه مانی خط سیاه تو روزنامه تقدیر ترک پری روی من ندانمت امروز خاطر صحراست یا عزیمت نخجیر خط کله برشکن گلاله برافشان بند قبا برگشای و جام طرب گیر از در خویشم مران که از خم گیسو حلق دلم بسته‌ای بحلقه زنجیر درد و غمم چون ز پا فکند چه درمان کار دلم چون ز دست رفت چه تدبیر کشتن عشاق را چه حاجت شمشیر قصه مشتاق را چه حاجت تقریر فصل بهاران نه ممکنست خموشی بلبل شب خیز را ز ناله شبگیر هر که فرو خواند عشق نامه خواجو کرد پر از خون دیده طی طوامیر