خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۵۱۶

ترک عالم گیر و عالم را مسخر کرده گیر و ابلق ایام را در زیر زین آورده گیر چون ازین منزل همی باید گذشتن عاقبت همچو مه برطارم پیروزه منزل کرده گیر گر حیات جاودانی بایدت همچون خضر روی ازین ظلمت بتاب و آب حیوان خورده گیر همچو فرهاد از غم شیرین بتلخی جان بده وز لب جان پرور شیرین روان پرورده گیر خون دل خور چون صراحی و به آب آتشی آبروی آفتاب آتش افشان برده گیر رخ ز مهمانخانه گیتی بگردان چون مسیح و آسمان را گرد خواص و قرص مه را گرده گیر تا کی آزاری به بیزاری و زاری خلق را مرهم آزار باش و خلق را آزرده گیر بر بزرگان خرده گیری وز بزرگی دم زنی گر بزرگی بگذر این راه و بترک خرده گیر همچو خواجو تا شود شمع فلک پروانه‌ات شمع دل را زنده دار و خویشتن را مرده گیر