خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۴۴۱

مهره مهر چو از حقه مینا بنمود ماه من طلعت صبح از شب یلدا بنمود گوشوار زرش از طرف بنا گوش چو سیم گوئی از جرم قمر زهره زهرا بنمود سرو را در چمن آواز قیامت بنشست چون سهی سرو من آن قامت رعنا بنمود صوفی از خرقه برون آمد و زنار ببست چون بت من گره زلف چلیپا بنمود گفتمش مرغ دلم از چه بدام تو فتاد دانه خال سیه بر رخ زیبا بنمود غم سودای ترا شرح چه حاجت چو دلم بر رخ زرد اثر سر سویدا بنمود چشم جادوی تو چون دست برآورد به سحر رخت ازلفت چو ثعبان ید بیضا بنمود بشکر خنده در احیای دل خسته دلان لب جانبخش تو اعجاز مسیحا بنمود چشم خواجو چو سر حقه گوهر بگشود لعل ناب از صدف لؤلؤی لالا بنمود شاهد مهوش طبعش بشکر گفتاری ای بسا شور که از لعل شکر خا بنمود