خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۴۳۵

هر کو نظر کند بتو صاحب‌نظر شود وانکش خبر شود ز غمت بیخبر شود چون آبگینه این دل مجروح نازکم هر چند بیشتر شکند تیزتر شود بگشا کمر که جامه جانرا قبا کنم گر زانکه دست من بمیانت کمر شود منعم مکن ز گریه که در آتش فراق از سیم اشک کار رخم همچو زر شود از دست دیده نامه نیارم نوشت از آنک هر لحظه خون روان کند و نامه‌تر شود کی برکنم دل از رخ جانان که مهر او با شیر در دل آمد و با جان بدر شود بی‌سر به سر شود من دلخسته را ولیک بی‌او گمان مبر که زمانی بسرشود ای دل صبور باش و مخور غم که عاقبت این شام صبح گردد و این شب سحر شود خواجو ز عشق روی مگردان که در هوا سایر ببال همت و طائر بپر شود