خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۴۳۴

ایکه هر دم عنبرت بر نسترن چنبر شود سنبل از گل برفکن تا خانه پر عنبر شود از هزاران دل یکی را باشد استعداد عشق تا نگوئی درصدف هر قطره‌ای گوهر شود هر کرا وجدی نباشد کی بغلتاند سماع آتشی باید که تا دودی بروزن برشود چشم را در بند تا در دل نیاید غیر دوست گر در مسجد نبندی سگ بمسجد در شود از دو عالم دست کوته کن چو سرو آزاده‌وار کانکه کوته دست باشد در جهان سرور شود نور نبود هر درونی را که در وی مهر نیست آتشی چون برفروزی خانه روشن‌تر شود مؤمنی کو دل بدست عشق بت روئی سپرد گر بکفر زلفش ایمان آورد کافر شود می‌نویسم شعر بر طومار و می‌شویم باشک برامید آنکه شعر سوزناکم‌تر شود همچو صبح ار صادقی خواجو مشو خالی ز مهر کانکه روز مهر ورزیدست نیک اختر شود