خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۱۶۴

آن جوهر جانست که در گوهر کانست یا می‌که درو خاصیت جوهر جانست یاقوت روان در لب یاقوتی جامست یا چشم قدح چشمه یاقوت روانست زین پس من و میخانه که در مذهب عشاق خاک در خمخانه به از خانه خانست در جام عقیقین فکن‌ای لعبت ساقی لعلی که ازو خون جگر در دل کانست یک شربت از آن لعل مفرح بمن آور کز فرط حرارت دل من در خفقانست ما غافل و آن عمر گرامی شده از دست افسوس ز عمری که بغفلت گذرانست هر کش غم آن نادره دور زمان کشت او را چه غم از حادثه دور زمانست در روی تو بیرون ز نکوئی صفتی نیست کانست که دلها همه سرگشته آنست خواجو سخن یار چه گوئی بر اغیار خاموش که شمع آفت جانش ز زبانست