خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۱۶۳

نظری کن اگرت خاطر درویشانست که جمال تو ز حسن نظر ایشانست روی ازین بنده بیچاره درویش متاب زانکه سلطان جهان بنده درویشانست پند خویشان نکنم گوش که بی‌خویشتنم آشنایان غمت را چه غم از خویشانست بده آن باده نوشین که ندارم سرخویش کانکه از خویش کند بیخبرم خویش آنست حاصل از عمر به جز وصل نکورویان نیست لیکن اندیشه ز تشویش بد اندیشانست نکنم ترکش اگر زانکه به تیرم بزند خنک آن صید که قربان جفا کیشانست مرهمی بردل خواجو که نهد زانکه طبیب فارغ از درد دل خسته دل ریشانست