خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۱۵۷

ای من ز دو چشم نیم مستت مست وز دست تو رفته عقل و دین از دست بنشین که نسیم صبحدم برخاست برخیز که نوبت سحر بنشست با روی تو رونق قمر گم شد وز لعل تو قیمت شکر بشکست گوئی در فتنه و بلا بگشود نقاش ازل که نقش رویت بست برداشت دل شکسته از من دل واندر سر زلف دلکشت پیوست از لعل تو یکزمان شکیبم نیست بی‌باده کجا قرار گیرد مست در عشق تو ز آب دیده خواجو را آخر بر هر کس آبروئی هست