خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۱۵۶

این چنین صورت گر از آب و گلست چون بمعنی بنگری جان و دلست نرگسش خونخواره‌ای بس دلرباست سنبلش شوریده‌ای بس پر دلست هندوی زلفش سیه کاری قویست زنگی خالش سیاهی مقبلست هر چه گفتم جز ثنایش ضایعست هر چه جستم جز رضایش باطلست تا برفت از چشم من بیرون نرفت زانکه برآن روانش منزلست خاطرم با یار ودل با کاروان دیده بر راه و نظر بر محملست دل کجا آرام گیرد در برم چون مرا آرام دل مستعجلست می‌روم افتان و خیزان در پیش گر چه ز آب دیده پایم درگلست من میان بحر بی‌پایان غریق آنکه عیبم می‌کند برساحلست دوستان گویند خواجو صبر کن چون کنم کز جان صبوری مشکلست