خنده مین

خنده مین . [ خ َ دَ / دِ ] (ص مرکب ) خنده دار. مضحک . (یادداشت بخط مؤلف ) : گفت لاغی خنده مین تراز دو بار کرد او آن ترک را کلی شکار. مولوی . خنده مین تر از تو هیچ افسانه نیست بر لب گور خراب خود بایست . مولوی .