خناف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خناف . [ خ ِ ] (ع مص ) پیچیدن بینی شتر را. منه : خنف البعیر. ◄ سست شدن رسغ شتر. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). یقال : خنف البعیر اذا سار فقلب خف یده الی وحشیه . (منتهی الارب ). ◄ بریدن ترنج و مانند آن را. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). منه : خنف الاترج و نحوه . (منتهی الارب ). ◄ زدن سینه ٔ خود را به دست خود. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). منه : خنفت المراة؛ زد آن زن سینه ٔ خود را بدست خود. (منتهی الارب ). ◄ سرگردانیدن ستور سوی سوار دردویدن . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).