خطرگه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خطرگه . [ خ َ طَ گ َه ْ] (اِ مرکب ) خطرگاه . جای آفت . جای خطر : این رایت نگون سرورخش بریده دم بر غافلان هفت خطرگه برآورید. خاقانی . به که در پای مرغ پیچم دست زین خطرگه بدین توانم رست . نظامی .
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خطرگه . [ خ َ طَ گ َه ْ] (اِ مرکب ) خطرگاه . جای آفت . جای خطر : این رایت نگون سرورخش بریده دم بر غافلان هفت خطرگه برآورید. خاقانی . به که در پای مرغ پیچم دست زین خطرگه بدین توانم رست . نظامی .