خضری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خضری . [ خ ِ ] (اِخ ) شاعر ایرانی است و از مردمان لاربود و خضری لاری نام دیگر اوست و این بیت او راست : بختم آورده بصد خون جگر تا در دوست مژه بر هم مزن ای دیده که خوابم نبرد. (از قاموس الاعلام ترکی ج ٣).
خضری . [ خ ِ ] (اِخ ) یکی از شاعران ایرانست و او را خضری قزوینی نیز می نامند و این بیت از اوست : سر کوی یار خضری بحریم کعبه ماند که بهر طرف کنی رو بتوان نماز کردن . (ازقاموس الاعلام ترکی ج ٣).
خضری . [ خ ِ ] (اِخ ) او از شاعران ایرانست و خضری خوانساری نیز نامیده میشود و این دو بیت از اوست : مویی ز سر زلف توام تار کفن شد در حشر همین باعث آمرزش من شد. (از قاموس الاعلام ترکی ج ٣).