خضربیک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خضربیک . [ خ َ ض َ ب ِ ] (اِخ ) دهی از دهستان لکاب بخش ریوش شهرستان کاشمر. واقع در ١٥هزارگزی شمال باختری ریوش سر راه مالرو ریوش به سنقری . کوهستانی با آب و هوای معتدل و دارای ٣٧١ تن سکنه . آب آن از قنات و محصول آنجا غلات و ابریشم و شغل اهالی زراعت و راه آن مالرو است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٩).
خضربیک . [ خ ِ ب ِ ] (اِخ ) ابن جلال الدین . از شاعران قرن نهم هَ . ق . است و او راست : ١- القصیدة النونیة عجالة لیلة او لیلتین . ٢- القصیدة النونیة در کلام . (از کشف الظنون ). رجوع به قاموس الاعلام ترکی تحت خضربک چلبی بن جلال الدین شود.