خربت
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(خَ بَ) (اِمر.) سوراخ پهن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(خَ بَ) (اِمر.) سوراخ پهن.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خربت . [ خ َ ب َ ](اِ مرکب ) قاز و بط بزرگ . (ناظم الاطباء). خَربَط. قلولا. سیقا. اِوَّز. (یادداشت بخط مؤلف ) : باز رز را گفت ای دختر بی دولت این شکم چیست چو پشت و شکم خربت . منوچهری . ◄ نادان . احمق . ◄ ظریف . شوخ . مسخره . ◄ مفسده . بی دیانت . (ناظم الاطباء).
خربت . [ خ َ رَ ب َ ] (اِخ ) زمینی است مر غسان را.
خربت . [ خ َ رَ ب َ ] (اِخ ) موضعی است مر بنی عجل را. (از منتهی الارب ).