خرب

(خَ رِ) [ ع. ] (ص.) ویران.<br>

(خَ رِ) [ ع. ] (ص.) ویران.

(خَ) [ ع. ] (مص ل.) ۱- خراب شدن، ویران شدن. ۲- از تصرفات عروضی است مرکب از خرم و کف.

خرب . [ خ َ رِ ] (ع اِ) تیزی کوه بر آمده . ◄ مغاکی از زمین . ◄ (ص ) جای خراب و ناآبادان . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). ویران . (یادداشت بخط مؤلف ) : ور رهی خواهی ازین سجن خرب سرمکش از وست واسجد واقترب . مولوی (مثنوی ). بیت من الاداب اضحی نصفه خرباً و باقی النصف منه سیخرب . ثلب (در رثاء مبرد).

خرب . [ خ َ ] (ع اِ) مغاکچه ٔ سرین . ◄ فساد در دین . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).

خرب . [ خ ُ ] (ع اِ) مغاکچه ٔ سرین . ◄ فساد در دین . ◄ کرانه ٔ ریگ توده . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).