خدابینی

خدابینی . [ خ ُ ] (حامص مرکب ) حالت توجه بخدا داشتن .بخداوند در امور متوجه بودن . خداشناسی : بزرگان نکردند در خود نگاه خدابینی از خویشتن بین مخواه . سعدی (بوستان ). ◄ حقیقت بینی . حقیقت نگری : گرت چشم خدابینی ببخشند نبینی هیچکس عاجزتر از خویش . سعدی (گلستان ).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی