خدابین

خدابین . [ خ ُ ] (نف مرکب ) آنکه در کارها به خدا توجه دارد. متوجه بحق . مقابل خودبین . خداشناس : مبین در خود که خودبین را نظر نیست خدابین شو که خود دیدن هنر نیست . نظامی . خدابین شو که پیش اهل بینش تنک باشد حجاب آفرینش . نظامی . ♦ امثال : هیچ خودبین خدابین نبود .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی