حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۸۸۸

شد در سر کار تو هم دنیی و هم دینم ناداده هنوز از لب یک شربت شیرینم بر ناله زار من رحمت نکنی یک شب هم در تو رسد روزی سوز دل مسکینم گر عمر بود روزی در بزم گه وصلت بی‌درد میی نوشم بی‌خار گلی چینم آن جا گه تو نگذاری برگردم و ننشینم آن جا که تو فرمایی برخیزم و بنشینم گر عنف کنی عمری مستوجب آن هستم ور لطف کنی روزی هم مستحق اینم چندان که طلب کردم بسیار نظر بردم یک سرو نمی‌بینم کز قد تو بگزینم بگذار نزاری را تا روی تو می‌بیند کاثار سعادت‌ها از روی تو می‌بینم