حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۱۵۹

می‌بیارید که می‌داروی درد حکماست مکشیدش که نیاید مدهیدش که نخواست می‌به تکلیف نباید به کسی داد به زور جز به مخمور و به این قاعده تکلیف رواست می‌به نزدیک بهائم چه بها ارزد هیچ برو از زنده دلان پرس که جان را چه بهاست دائم از ماه قدح در عرق تشویرست چشمه نیر خورشید که در عین ضیاست راح بر طلعت محبوب بود راحت روح مونس و هم دم آن نیز که از دوست جداست صیقل زنگ زدای است ز مرآت وجود روح بخشی که نسیمش حسد باد صباست خویش را باز نمودیم معین که چه‌ایم مدعی از پی ما عیب کنان بهر چه راست سر طامات نداریم چو تقلید پرست مذهب مدعیان زرق و نفاق است و ریاست هرکسی را روشی باشد و رویی و رهی راه و روی و روش ما به در اهل صفاست جوهری صاف‌تر از می‌نبودای صوفی از نزاری بشنو تا به تو برگوید راست