حظیری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حظیری . [ ح َ ] (اِخ ) وراق . سعدبن علی بن قاسم، مکنی به ابوالمعالی انصاری بغدادی ملقب به دلال الکتب . ادیب و فاضل و شاعر بود. تألیفاتی دارد. او راست : ١- زینةالدهر و عصرة اهل العصر.در لطائف شعرای عصر. ٢- لمح الملح . ٣- دیوان شعر. وی در ١٥ صفر سال ٥٦٨ هَ . ق . در بغداد درگذشت . (معجم الادباء چ مطبعه ٔ دارالمأمون مصر ج ١١ ص ١٩٤، ١٩٧).