حضاجر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حضاجر. [ ح َ ج ِ ] (ع اِ) کفتار یا بچه ٔ کفتار. و آن با صورت جمع اسم برای واحد باشد. (منتهی الارب ). نامی است کفتار را. (مهذب الاسماء) . ◄ (ص، اِ) ج ِ حِضجَر. بزرگ شکمان . ♦ ابل حضاجر ؛ شتران برآماسیده شکم از خوردن گیاههای تلخ و شور و نوشیدن آب .