حشی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حشی . [ ح َ شا ] (ع اِ) آنچه درون شکم باشد از جگر و سپرز و شکنبه و مانند آن یا آنچه مابین استخوان پهلو و سرین است یا مابین ظاهر شکم و کنار و میان مردم ج، احشاء. ◄ تاسه، دمه . ◄ کرانه . کنار. ناحیة: انا فی حشاه .
حشی . [ ح َ شا ] (اِخ ) موضعی است نزدیک مدینة. (معجم البلدان ).
حشی . [ ح َ شی ی ] (ع اِ) گیاهی که بیخ آن پوسیده و بوی گرفته باشد. یا گیاه خشک .