حسین موصلی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین موصلی . [ ح ُ س َ ن ِ ص ِ ] (اِخ ) ابن نصربن محمد یا احمدبن حسین بن قاسم بن خمیس بن عامر موصلی جهنی کعبی مکنی به ابوعبداﷲ و ملقب به تاج الاسلام و مجدالدین و مشهور به قاضی بن خمیس شافعی از اکابر علمای شافعی است که علم حدیث را در مولد خود موصل و فقه و اصول و بعضی علوم دیگر را در بغداد از امام غزالی و بعض دیگر از اکابر وقت گرفت و بقضاء رحبه ٔ مالک منصوب گردید. وی در اواخر عمر در موصل مقیم گردید و در ربیع اول یا ربیع ثانی به سال ٥٥٢ هَ . ق . وفات یافت . تألیفاتی دارد و از آن جمله است . ١- اخبارالمنامات . ٢-تحریم الغیبة. ٣- مناقب الابرار. ٤- منهج التوحید یامنهج المرید فی التوحید. (کشف الظنون ) (نامه ٔ دانشوران ج ١ ص ٢١٨) (طبقات الشافعیه ) (قاموس الاعلام ج ١ ص ٦٢٣) (ریحانة الادب ج ٥ ص ٣٣٣) (هدیة العارفین ج ١ ص ٣١٣).
حسین موصلی . [ ح ُ س َ ن ِ ص ِ ] (اِخ ) ابن مبارک بن یوسف موصلی فقیه اصولی . متوفی در جمادی الاَّخرة سال ٧٤٢ هَ . ق . ١٣٤١/ م . او راست : «الفتاوی النبویة». (معجم المؤلفین از ایضاح المکنون ) (هدیة العارفین ج ١ ص ٣١٥).
حسین موصلی . [ ح ُ س َ ص ِ ] (اِخ ) رجوع به حسین دهن الخصاء شود.