حسین فارسی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین فارسی . [ ح ُ س َ ن ِ ] (اِخ ) ابن زیدبن علی بن خدیجه ٔ فارسی مقلب به امام مظفر. او راست : «جامع ما فی القرآن من الاَّیات الناسخه و المنسوخه ». وی در ٤٥٧ هَ . ق . ١٠٦٥ م . درگذشته است . (معجم المؤلفین از بروکلمان ذیل اول ص ٧٢٢).
حسین فارسی . [ ح ُ س َ ن ِ رِ ] (اِخ ) کمال الدین . یکی از علمای نحو. او راست : «تنقیح المناط» و «اساس القواعد».