حسین غوری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین غوری . [ ح ُ س َ ن ِ ] (اِخ ) ابن حسین بن حسن، ملقب به علاءالدین جهانسوز ملک الجبال عباسی . از ٥٤٥ - ٥٥٦ هَ . ق . پادشاه غور بوده است . وی دولت غوریه ٔ فیروزکوه را بسط داد و بهرامشاه غزنوی را شکست و شهر غزنین را قتل عام کرد و هفت شبانه روز این شهر را بسوخت و به این سبب جهانسوز لقب گرفت . رجوع به غوریان شود.
حسین غوری . [ ح ُ س َ ن ِ ] (اِخ ) ابن عالم . رجوع به حسین امیرحسینی شود.