حسن چلبی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن چلبی . [ ح َ س َ چ َ ل َ ] (اِخ ) متخلص به ظریفی . او راست : کاشف الاسرار. (کشف الظنون ).
حسن چلبی . [ ح َ س َ چ َ ل َ ] (اِخ ) ابن محمدشاه بن علاءالدین علی بن یوسف بن بالی محمدشاه بن شمس فناری رومی حنفی (٨٤٠ - ٨٨٦ هَ. ق .). او راست : حاشیه بر انوارالتنزیل و جز آن . (هدیة العارفین ج ١ ص ٢٨٨) (کشف الظنون ). و چند کتاب از وی چاپ شده است . رجوع به معجم المطبوعات و فهرست سپهسالار ج ٢ ص ٤٣٧ و نیز رجوع به فناری و فناری زاده شود.
حسن چلبی . [ ح َ س َ چ َ ل َ ] (اِخ ) ابن علی بن امراﷲبن عبدالقادر حمیدی رومی قاضی . معروف به ابن حنایی و قنالی زاده (٩٥٣ - ١٠١٢ هَ . ق .). او راست : حاشیه ای بر دررالاحکام و تذکره ٔ حسن چلبی . رجوع به هدیةالعارفین ج ١ ص ٢٩٠ و کشف الظنون و فهرست سپهسالار ج ٢ ص ٤٧٢ و قنالی زاده شود.