حسن ربعی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن ربعی . [ح َ س َ ن ِ رَ ] (اِخ ) ابن هبةاﷲبن محفوظبن حسن بن محمدبن حسن بن احمدبن حسین، معروف به ابن صصری ربعی ثعلبی دمشقی (٥٣٧ - ٥٨٦ هَ . ق .). او راست : «رباعیات التابعین » در حدیث و چهار کتاب او در هدیةالعارفین (ج ١ ص ٢٧٩) و نیز در اعلام زرکلی (چ ١ ص ٢٤٢) یاد شده است .