حدوث ذاتی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حدوث ذاتی . [ ح ُ ث ِ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) نیاز به دیگری داشتن . الحاجة الی الغیر. (تعریفات جرجانی در کلمه ٔ حادث ). در مقابل حدوث زمانی . هو کون الشی ٔ مفتقراً فی وجوده الی الغیر. (تعریفات جرجانی ص ٥٦).