جمال الدین دکنی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جمال الدین دکنی . [ ج َ لُدْ دی ن ِ دَ ک َ ] (اِخ ) محمدبن نصیر از فضلا و شعرای نامدار بود. محمد عوفی گفته که او را تألیفاتی است از جمله مجلس آرای شهابی . وی مداح ملک قطب الدین شهریار هند بوده است . این اشعار در باره ٔ شمشیر ازوست : آسمان رنگ پیکری که از او روز روشن ستاره تابان است چون عروسان ببسته زیور لیک زیور دست پادشاهان است خورشش آب و آتش است ولیک آتشش زیر آب پنهان است اشک خون بارد و بخنده مدام تازه روی و سپیددندانست جمله تن شد زبان که روز دغا شاه را مادح و ثناخوانست . (مجمع الفصحاء ج ١ ص ١٨٣).