جفت ساز
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جفت ساز. [ ج ُ ] (اِ مرکب )نوعی از فنون و هنرهای سازندگی . صفتی از صفات ذوی الاوتار است و آن سه نوع میباشد:جفت ساز، راست ساز و یک ونیم ساز. (برهان ) : آسمان بر جفت ساز زهره این ره میزند. مجیر بیلقانی . دگر نسبتی را که دانست باز درآورد نغمه به آن جفت ساز. نظامی (اقبالنامه چ وحید ص ٨٨). آنجا که جفت ساز سر خامه ات بود لحنی بود تمام که نام نوا برند. کمال الدین اسماعیل . به تاب گیسوی چنگ و به جفت ساز رباب . روحی . رجوع به ذوی الاوتار شود.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی