جحدری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جحدری . [ ج َ دَ ] (ص نسبی ) منسوب است به جحدر که نام مردی است . (از الانساب سمعانی ).
جحدری . [ ج َ دَ ] (اِخ ) کامل بن طلحة بصری، مکنی به ابویحیی به این اسم مشهور است . او در بغداد سکونت داشت و از مالک و لیث بن سعد روایت میکرد و حنبل بن اسحاق از او روایت میکند. وی در حدیث نرمش دارد. او به سال ٢٣١ هَ . ق . و به روایتی ٢٣٢ درگذشت . (از اللباب فی تهذیب الانساب ). این نام منسوب به جحدر، ربیعةبن ضبیعةبن قیس است . رجوع به لباب الانساب و جحدر شود.
جحدری . [ ج َ دَ ] (اِخ ) مالک بن مسمع. از علما یا اشراف بصره و منسوب به جحدر، ربیعةبن ضبیعةبن قیس ... است . رجوع به لباب الانساب شود.