جثا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جثا. [ ج ُ ] (ع اِ) سنگهای انباشته شده . (از معجم البلدان ).
جثا. [ ج ُ ] (اِخ ) موضعی است بین فدک و خیبر به سر راه مسافران . (از معجم البلدان ) (مراصدالاطلاع ) : لعمرک بالبطحاء بین معرف و بین النطاق مسکن و محاضر لعمری لحی بین دار مزاحم و بین الجثا لایحشم الصبر حاضر. بشر ابوالنعمان بن بشر (از معجم البلدان ).
جثا. [ ج ُث ْ ثا ] (اِخ ) نام کوهی است ازکوههای اَجَاء که بنزدیکی دو کوه بنام المناعان قرار گرفته و مشرف بر رمل طی است . (از معجم البلدان ).